Kiedy dowiedziałam się, że mam raka, napisałam mamie, żeby dbała o siebie. Jeśli mnie zabraknie, dzieci będą jej potrzebować. Tak wtedy myślałam. Do dziś mam tę wiadomość. Nie przyszło mi do głowy, że kilka miesięcy później mamy już nie będzie.
Z górskich szlaków na szpitalny korytarz
Jeszcze miesiąc przed diagnozą wstawałam przed świtem, zakładałam czołówkę i szłam biegać. Czasem robiłam kilka kilometrów, czasem kilkanaście. Potem zaczynał się zwykły dzień z dziećmi i pracą. W weekend trzydzieści kilometrów po górach nie było dla mnie niczym nadzwyczajnym. Na strychu miałam swój kącik z ciężarami. Lubiłam się zmęczyć i dobrze czułam się we własnym ciele. Kiedy zaczęły mnie boleć plecy, pomyślałam, że pewnie przesadziłam z treningami.
Do ginekologa poszłam dopiero wtedy, kiedy pojawiły się plamienia między miesiączkami. Myślałam, że trzeba będzie zmienić tabletki. Na korytarzu czekała moja dziewięcioletnia córka. Do dziś pamiętam twarz lekarki w trakcie badania. Wyszłam zapłakana, z pilnym skierowaniem, i od razu pojechałyśmy na izbę przyjęć. Tam usłyszałam, że jest termin w marcu. Jeszcze chwilę wcześniej miałam jechać do szpitala natychmiast, a teraz miałam czekać ponad miesiąc. Poprosiłam, żeby zbadał mnie lekarz i sam ocenił, czy mogę tyle czekać. Kazali mi przyjść następnego dnia. Później ustalili termin pobrania wycinków.
W dniu, w którym pobrano mi wycinki w Wałbrzychu, mama przeszła poważną operację brzucha na Teneryfie. Zadzwoniła bratowa. Byłam jeszcze półprzytomna po znieczuleniu i powiedziałam jej, że to wspaniale, że bardzo się cieszę. Od tygodni rozmawiałam z mamą o tym, że ją boli i że trudno jej się dogadać z lekarzami. Pomyślałam, że wreszcie ktoś się nią zajął. Dopiero wieczorem, w drodze do domu, dowiedziałam się od brata, że z mamą jest źle.
Moja diagnoza
17 lutego 2023 roku siedziałam na korytarzu i czytałam skierowanie. Nowotwór złośliwy szyjki macicy. Słyszałam już wcześniej, że mam raka, ale dopiero kiedy zobaczyłam słowo „złośliwy”, zupełnie się rozsypałam. Wtedy wysłałam mamie zdjęcie skierowania. Chwilę później lekarz tłumaczył mi, co dalej. Czułam się, jakby ktoś wrzucił mnie do głębokiej studni i mówił do mnie z góry. Słyszałam jego głos. Nie byłam w stanie przyswoić ani jednego zdania.
Przypomniałam sobie tę wizytę, kiedy tworzyłam Dziennik Leczenia Onkologicznego. W tamtym amoku próbowałam zapamiętać, kto mnie gdzie skierował, jakie badania mam zrobić i o co w ogóle chciałam zapytać. Przydałoby mi się jedno miejsce, w którym mogłabym to zapisać, a potem na spokojnie do tego wrócić.
W Wałbrzychu miałam mieć operację. Dzieci miały zapewnioną opiekę, na oddziale czułam się bezpiecznie. Zaglądałam nawet do kobiet wracających po zabiegach. Czasem podałam wodę, czasem pomogłam włączyć telefon, żeby mogły zadzwonić do bliskich. Myślałam wtedy nawet o pielęgniarstwie. A jeśli chodzi o mnie, sprawa wydawała mi się prosta. Wytną guz, wrócę do domu.
W gabinecie usłyszałam, że to III stopień zaawansowania, są nacieki i na tym oddziale nie mogą mnie leczyć. Potrzebowałam większego ośrodka. Dziś mam szacunek do tych lekarzy za to, że potrafili mi to powiedzieć. Wtedy czułam się, jakby mnie wyrzucano. Rozpłakałam się i błagałam, żeby przewieźli mnie karetką do Wrocławia. Bałam się wyjść ze szpitala. Co ja zrobię, kiedy znowu zostanę z tym sama?
Po powrocie do domu robiłam mechanicznie to, co musiałam. Najchętniej schowałabym się pod kołdrą. Koleżanka podsyłała mi nazwiska lekarzy i numery telefonów. A ja chciałam, żeby dała mi spokój. W końcu zrobiłam to, czego nauczyła mnie praca detektywa. Sprawdziłam, gdzie jeszcze przyjmują lekarze z wrocławskiego ośrodka. Zadzwoniłam do kliniki, powiedziałam, że jeśli zwolni się miejsce, przyjadę od razu. Akurat ktoś odwołał wizytę na dziewiętnastą.
Pojechałam z dziećmi. W klinice wszystko się przeciągało, więc poszliśmy po gorącą czekoladę. Dzieci wiedziały, że jestem chora i że się boję. Mówiłam im, że dam radę. Przypominałam sobie ultramaraton. Ślizgałam się, bolało mnie, do mety było jeszcze daleko. A jednak dobiegłam. Ta myśl mi pomagała. Po tej wizycie wszystko nabrało tempa.
Często słyszałam wtedy: „Będzie dobrze”. Wiem, że ludzie mówili to z dobrego serca, ale działało to na mnie jak płachta na byka. Skąd ktoś mógł wiedzieć, że będzie dobrze? Czasem wystarczyłoby mi, żeby ktoś zapytał, jak się czuję, i dał mi odpowiedzieć zgodnie z prawdą. Komuś innemu takie zapewnienie może pomóc. Ja odetchnęłam dopiero wtedy, kiedy pojawił się plan. Na konsylium patrzyłam na ludzi przy stole i pomyślałam: „Ci ludzie mi pomogą”.
Za drzwiami szpitala toczyło się zwykłe życie
Po konsylium pojechałam z mężem na oddział w budynku B Dolnośląskiego Centrum Onkologii. Zobaczyłam ten stary, ponury korytarz i powiedziałam mu coś w rodzaju: „Boże, mam nadzieję, że to nie tutaj będę się leczyć”. Oczywiście, że tutaj. Tam poznałam swoją lekarkę prowadzącą. Dzisiaj mówię o niej, że była moim aniołem.
Telefon z terminem odebrałam w sklepie. Kupowałam spodnie na gumce, bo guz bolał i szukałam czegoś, co nie będzie mnie uciskało. Miałam być na oddziale przed siódmą rano, przygotować się na sześć do ośmiu tygodni pobytu i zabrać ręcznik. Mój był czerwony. Potem chodziłam z nim codziennie na radioterapię. Tamtego dnia w sklepie myślałam przede wszystkim o dzieciach. Nigdy wcześniej nie rozstawałam się z nimi na tak długo.
Szpital był dla mnie trochę jak matriks. Za drzwiami toczyło się zwykłe życie, za którym tęskniłam. Na oddziale mój dzień wyznaczały badania i leczenie. W przerwach dzwoniłam do dzieci. Przez telefon odrabialiśmy wspólnie lekcje, a wieczorem, jak mieliśmy w zwyczaju, modliliśmy się. Było pięć chemioterapii, ponad trzydzieści naświetleń i cztery zabiegi brachyterapii. Do dziś mam na skórze małe wytatuowane kropki, według których ustawiano mnie do radioterapii. Po jakimś czasie wiedziałam już, gdzie skręcić na korytarzu. Znałam zapach budynku i rozpoznawałam twarze.
Czasem żartuję, że mam jakiś onkologiczny syndrom sztokholmski, bo dobrze wspominam tamten czas. Pamiętam ból, strach i samotność, chociaż po latach trudno mi poczuć je tak samo. Za to dobrze pamiętam dziewczyny z sali, pielęgniarki, rozmowy i te absurdalne sytuacje, z których potrafiliśmy się śmiać. Kiedy myślę o budynku B, najpierw przypominają mi się ludzie.
PRZECZYTAJ: JAKIE OBJAWY DAJE RAK?
Po leczeniu wciąż potrzebowałam pomocy
Pół roku po tym, jak obie zachorowałyśmy, mamy już nie było. Byłam świeżo po leczeniu. Wiedziałam, że choruje, rozmawiałyśmy przecież o jej bólu. Nie zdawałam sobie sprawy, jak poważnie jest chora. Ciągle wracam do wiadomości, którą wysłałam jej z korytarza. Prosiłam, żeby o siebie dbała dla dzieci. Kiedy to pisałam, byłam przekonana, że ona będzie.
Mama zmarła na Teneryfie. Chciałam mieć chwilę, żeby w ogóle przyjąć do wiadomości, że jej nie ma. Tymczasem od zera musiałam ustalić, gdzie są dokumenty, czy miała ubezpieczenie, co zrobić z rzeczami mamy i jak zorganizować pochówek. Zamiast mieć czas na żałobę, zajmowałam się kolejnymi sprawami.
Kończąc leczenie, myślałam o powrocie do zwykłego życia. Teraz musiałam się odnaleźć w życiu bez mamy. Z czasem okazało się też, że ze swoim zdrowiem mam jeszcze sporo do zrobienia.
Po radioterapii zostały ze mną dolegliwości ze strony jelit i pęcherza. Pierwsze poważne problemy pojawiły się mniej więcej rok po leczeniu. Kiedy szukałam pomocy, słyszałam, że to normalne po radioterapii. Przez około dwa miesiące brzuch bolał mnie tak, że trudno było funkcjonować. Nikt nie był w stanie mi pomóc, a ja już nie wiedziałam, gdzie jeszcze się zgłosić. W końcu byłam tak wycieńczona, że nie miałam siły chodzić. Z powodu niedrożności trafiłam na pilną operację. Usunięto mi fragmenty jelit. Drugi raz naprawdę bałam się, że mogę umrzeć.
Czerwona teczka
Przed operacją myślałam o rodzinie. Gdyby coś mi się stało, czy będą wiedzieli, gdzie jest polisa, gdzie szukać dokumentów, do kogo zadzwonić? Sama szukałam takich informacji po śmierci mamy. Wiedziałam, ile to kosztuje, kiedy trudno się skupić nawet na prostej sprawie. Stąd się wzięła Czerwona Teczka. Chciałam, żeby moi bliscy mieli gdzie zajrzeć, gdybym sama nie mogła im powiedzieć, od czego zacząć.
Po leczeniu poszłam na studia. Chciałam się uczyć, rozwijać i czerpać z życia, ile się da. Dziś pracuję i prowadzę firmę, którą założyłam. Cieszę się słońcem, deszczem i tym, jak czasem wspaniale pachnie wokół. Ciągle kocham las, góry i przestrzeń. Zostało we mnie to poczucie, że mogę wszystko. Są dni, kiedy muszę zwolnić, bo ciało pozwala mi na mniej. Kiedy jest mi słabo, przypominam sobie chwile z ultramaratonu. I po prostu idę dalej.
Gdybym mogła wrócić do dnia, w którym kończyłam leczenie, chciałabym wiedzieć, jakie dolegliwości mogą się jeszcze pojawić i dokąd pójść, jeśli coś mnie zaniepokoi. Na oddziale wiedziałam, gdzie mam się stawić i kto się mną zajmuje. Po wyjściu chciałam mieć poczucie, że kiedy poproszę o pomoc, ktoś mi jej udzieli. Tego poczucia bezpieczeństwa mi zabrakło.
Anna Maria Cieśla
POZNAJ INNE HISTORIE PACJENTÓW ONKOLOGICZNYCH
