Podczas tegorocznej konferencji Europejskiego Towarzystwa Onkologii Medycznej (ESMO) zaprezentowano aktualizacje dwóch badań klinicznych fazy III olaparybu (PAOLA-1 i SOLO-1), prowadzone u pacjentek z zaawansowanym rakiem jajnika (FIGO III+FIGO IV) w leczeniu podtrzymującym 1-ej linii. W opinii ekspertów, wyniki są bardzo ciekawe i ważne dla pacjentek.

Po raz pierwszy pokazano wydłużenie czasu całkowitego przeżycia dla pacjentek stosujących olaparyb po pierwszej linii chemioterapii, olaparybu dla pacjentek z mutacją BRCA1/2 oraz olaparybu z bewacyzumabem dla pacjentek z mutacją BRCA1/2 oraz HRD – wyjaśnia dr hab. n. med. Anita Chudecka-Głaz, prof. PUM, kierownik Kliniki Ginekologii Operacyjnej i Onkologii Ginekologicznej Dorosłych i Dziewcząt SPSK 2 w Szczecinie, konsultant wojewódzki w dziedzinie ginekologii onkologicznej.

Na sesji nazwanej Proffered Paper session w pierwszym dniu ESMO 2022 przedstawiono wyniki dwóch istotnych badań dotyczących raka jajnika, które są ważne dla leczenia tego nowotworu – także w Polsce. Doczekaliśmy się oceny wpływu stosowania olaparybu jako leczenie podtrzymującego w I linii po uzyskaniu odpowiedzi na leczenie samodzielnie (SOLO-1) oraz z bewacizumabem (PAOLA-1). W badaniu SOLO-1 ocena wpływu na całkowity czas przeżycia wykazała klinicznie istotne wydłużenie w grupie leczonej za pomocą olaparybu. Dwu letnia terapia olaparybem w 7 lat od rozpoczęcia tego leczenia umożliwia pozostanie przy życiu 67% chorych w porównaniu do 46,5% w grupie z placebo – skomentował dr hab. n. med. Radosław Mądry, Kierownik Kliniki Ginekologii Onkologicznej Instytutu Onkologii Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, lekarz kierujący Oddziałem Ginekologii Onkologicznej Szpitala Klinicznego im H. Święcickiego w Poznaniu.

I dodał:

W badaniu POALA1 zastosowanie olaparybu z bewacizumabem zredukowało ryzyko zgonu w grupie z uszkodzeniem sytemu rekombinacji homologicznej o 38%. Różnica odsetkowa osób żyjących w 5 lat od rozpoczęcia badania wynosiła 65,5% w grupie z olaparybem w porównaniu do 48,4% w grupie z placebo. Podobnie jak we wcześniejszych publikacjach nie stwierdzono korzyści w grupie chorych z działającym systemem homologicznej rekombinacji (HRP).

ESMO 2022: Wyniki badań SOLO-1 i PAOLA-1

Rak jajnika jest jednym z częstszych nowotworów ginekologicznych i u większości pacjentek (~70%) jest diagnozowany na późnym (zaawansowanym) etapie choroby. Przeżywalność po 5 latach od diagnozy choroby zaawansowanej to zaledwie ok. 30%.

Szacuje się, że około 20% pacjentek z rakiem jajnika ma mutację w genach BRCA1/2, natomiast ok. 50% pacjentek ma tzw. deficyt rekombinacji homologicznej (tzw. „pacjentki HRD” z ang. Homologous Recombination Deficient), który jest wynikiem albo mutacji w genach BRCA1/2 albo innych zaburzeń genomowych. Pacjentki z taką charakterystyką molekularną mają co do zasady lepszą odpowiedź na leczenie inhibitorami PARP, do których należy olaparyb.

Badanie PAOLA-1

Badanie PAOLA-1 porównuje skuteczność i bezpieczeństwo leczenia skojarzonego olaparybu z bewacyzumabem vs placebo z bewacyzumabem. Po 5-letniej obserwacjiodsetek pacjentek żywych w podgrupie pacjentek HRD wyniósł 65,5% (grupa olaparyb+bewacyzumab), w stosunku do 48,4% pacjentek HRD leczonych bewacyzumabem+placebo. Tym samym, leczenie skojarzone w tej podgrupie pacjentek obniżyło ryzyko zgonu o 38%. Dodatkowo, zaktualizowana mediana przeżycia wolnego bez progresji lub zgonu wyniosła odpowiednio 46,8 miesięcy vs 17,6 miesięcy (ola+bew vs bew+placebo, podgrupa HRD), z obniżeniem ryzyka progresji lub zgonu o 59%. Co istotne, nie zaobserwowano zmian w znanym już profilu toksyczności leczenia.

Jeśli chodzi o całkowitą populację pacjentek włączonych do PAOLA-1 (czyli zarówno tych, które miały stwierdzone HRD, jak i tych „bez” HRD), to mediana przeżycia całkowitego po 5 latach obserwacji wyniosła 56,5 miesiąca vs 51,5 miesiąca i wynik ten nie osiągnął istotności statystycznej. Zgodnie z rejestracją, schemat PAOLA-1 można stosować jedynie u pacjentek HRD.

Badanie SOLO-1

Badanie SOLO-1 porównuje skuteczność i bezpieczeństwo leczenia olaparybem vs placebo u pacjentek z mutacjami w genach BRCA1/2. Po 7-letniej obserwacji i zgodnie z wynikami analizy opisowej, mediana przeżycia całkowitego nadal nie została osiągnięta u pacjentek leczonych olaparybem, natomiast wyniosła 75,2 miesięcy u pacjentek leczonych placebo. Leczenie olaparybem obniżyło ryzyko zgonu o 45%. Odsetek pacjentek pozostających przy życiu wyniósł 67% i 47%, odpowiednio dla chorych leczonych olaparybem vs placebo. Co istotne, nie zaobserwowano zmian w znanym już profilu toksyczności leczenia.

Warto podkreślić, że są to kolejne aktualizacje opublikowanych już wcześniej wyników badań PAOLA-1 i SOLO-1, z bardzo długim czasem obserwacji (5 i 7 lat), i po raz kolejny udowadniają bardzo znaczącą skuteczność leczenia olaparybem pacjentek z zaawansowanym rakiem jajnika.

PRZEJDŹ DO: NOWOTWORY GINEKOLOGICZNE

źródło: materiały prasowe